Ta strona jest przeznaczona dla Pracowników Ochrony Zdrowia. Jeśli jest Pan/Pani pacjentem należy kliknąć tutaj

Koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji

ZARZĄDZANIE DZIAŁANIAMI NIEPOŻĄDANYMI POCHODZENIA IMMUNOLOGICZNEGO (INFORMACJE SZCZEGÓŁOWE)

Ten rozdział zawiera dalsze, szczegółowe wytyczne dotyczące zarządzania działaniami niepożądanymi pochodzenia immunologicznego.

Należy pamiętać, że jeśli oceniany jest stopień nasilenia, to jest on definiowany według National Cancer Institute Common Terminology Criteria for Adverse Events Version 4.0 (NCI-CTCAE v4). Stopień 5 oznacza zgon.

Zapalenie płuc

Zmiany radiologiczne, takie jak: ogniska zacienienia typu matowej szyby lub nacieki plamkowe, duszność lub niedotlenienie

Stopnia
Stopnia

Zapalenie płuc, definicja stopnia 1.

Bezobjawowe; tylko obserwacja kliniczna lub diagnostyczna; interwencja niewskazana.

Modyfikacja leczenia

Zgodnie z lokalnymi wytycznymi i/lub oceną kliniczną.

Zapalenie płuc, definicja stopnia 2.

Objawowe; wskazana interwencja medyczna; ograniczenie złożonych aktywności życia codziennego (ang. Activities of Daily Living- ADL).

Modyfikacja leczenia

Należy wstrzymać leczenie. Należy rozpocząć podawanie kortykosteroidów w dawce równoważnej
1 mg/kg mc./dobę metyloprednizolonu lub odpowiednika.

Po uzyskaniu poprawy można ponownie rozpocząć leczenie po stopniowym zmniejszeniu dawek kortykosteroidów. W przypadku pogorszenia lub braku poprawy pomimo rozpoczęcia stosowania kortykosteroidów, dawkę kortykosteroidów należy zwiększyć do dawki równoważnej 2 do 4 mg/kg mc./dobę metyloprednizolonu lub odpowiednika, a leczenie musi być trwale przerwane.

Zapalenie płuc, definicja stopnia 3.

Poważne objawy, ograniczenie podstawowych czynności życia codziennego związanych z samoobsługą i samopielęgnacją (ADL); wskazana tlenoterapia.

Modyfikacja leczenia

Należy trwale odstawić leczenie.

Rozpocząć podawanie kortykosteroidów w dawce równoważnej 2 do 4 mg/kg mc./dobę metyloprednizolonu dożylnie lub doustnego odpowiednika.

Zapalenie płuc, definicja stopnia 4.

Zagrażająca życiu dysfunkcja oddechowa; zalecana niezwłoczna interwencja (np. tracheotomia lub intubacja).

Należy trwale odstawić leczenie.

Rozpocząć podawanie kortykosteroidów w dawce równoważnej 2 do 4 mg/kg mc./dobę metyloprednizolonu dożylnie lub doustnego odpowiednika.

Zapalenie jelita grubego

Biegunka, ból brzucha, obecność śluzu lub krwi w stolcu

Stopnia
Stopnia

Biegunka lub zapalenie jelita grubego, definicja stopnia 1.

Biegunka: Zwiększenie częstotliwości wypróżnień o < 4 dziennie powyżej normy, niewielkie zwiększenie objętości wypróżnień porównaniu do wartości wyjściowej.
Zapalenie jelita grubego: Bezobajawowe; tylko obserwacja kliniczna lub diagnostyczna; interwencja niewskazana.

Modyfikacja leczenia

Zgodnie z lokalnymi wytycznymi i/lub oceną kliniczną.

Biegunka lub zapalenie jelita grubego, definicja stopnia 2.

Biegunka: Zwiększenie częstotliwości wypróżnień o 4-6 dziennie powyżej normy, umiarkowane zwiększenie otrzymywanej stomii w porównaniu do wartości wyjściowej.
Zapalenie jelita grubego: Ból brzucha, obecność śluzu lub krwi w stolcu.

Modyfikacja leczenia

Należy wstrzymać leczenie.

Jeżeli zaburzenia te utrzymują się, należy zastosować kortykosteroidy w dawce równoważnej 0,5 do 1 mg/kg mc./dobę metyloprednizolonu dożylnie lub doustnego odpowiednika.

Po wystąpieniu poprawy można wznowić leczenie po stopniowym zmniejszeniu dawek kortykosteroidów, jeśli jest to wskazane.

W przypadku pogorszenia lub braku poprawy pomimo rozpoczęcia stosowania kortykosteroidów ich dawkę należy zwiększyć do dawki równoważnej 1 do 2 mg/kg mc./dobę metyloprednizolonu dożylnie lub doustnego odpowiednika a leczenie musi być trwale przerwane.

Uwaga: Należy rozważyć dodanie leku immunosupersyjnego do leczenia kortykosteroidami lub zastąpienie leczenia kortykosteroidami w opornym na kortykosteroidy zapaleniu jelita grubego, o ile wykluczono zakażenie lub inną etiologię.

Biegunka lub zapalenie jelita grubego, definicja stopnia 3. (wyłącznie monoterapia)

Biegunka: Zwiększenie częstotliwości wypróżnień ≥7 dziennie powyżej normy, niemożność utrzymania stolca, wskazana hospitalizacja, znaczące zwiększenie objętości wypróżnień w porównaniu do wartości wyjściowej. ADL- ograniczenie podstawowych czynności życia codziennego związanych z samoobsługą i samopielęgnacją.
Zapalenie jelita grubego: Silny ból brzucha; zmiana rytmu wypróżnień; wskazana interwencja medyczna; objawy otrzewnowe.

Modyfikacja leczenia

Należy wstrzymać leczenie.

Należy rozpocząć stosowanie kortykosteroidów w dawce równoważnej 1 do 2 mg/kg mc./dobę metyloprednizolonu dożylnie lub doustnego odpowiednika.

Po wystąpieniu poprawy można wznowić podawanie niwolumabu w monoterapii po stopniowym zmniejszeniu dawek kortykosteroidów.

W przypadku pogorszenia lub braku poprawy pomimo rozpoczęcia stosowania kortykosteroidów, niwolumab w monoterapii musi być trwale odstawiony.

Biegunka lub zapalenie jelita grubego, definicja stopnia 3. (Terapia skojarzona)

Silny ból brzucha; zmiana rymu wypróżnień; wskazana interwencja medyczna; objawy otrzewnowe.

Modyfikacja leczenia

Trwale odstawić leczenie.

Należy rozpocząć podawanie kortykosteroidów 1 do 2 mg/kg mc./dobę metyloprednizolonu dożylnie lub doustnego odpowiednika.

Uwaga: Należy rozważyć dodanie leku immunosupersyjnego do leczenia kortykosteroidami lub zastąpienie leczenia kortykosteroidami w opornym na kortykosteroidy zapaleniu jelita grubego, o ile wykluczono zakażenie lub inną etiologię.

Biegunka lub zapalenie jelita grubego, definicja stopnia 4.

Zagrożenie życia; wskazana niezwłoczna interwencja.

Modyfikacja leczenia

Trwale odstawić leczenie.

Należy rozpocząć podawanie kortykosteroidów w dawce równoważnej 1 do 2 mg/kg mc./dobę metyloprednizolonu dożylnie lub doustnego odpowiednika.

Uwaga: Należy rozważyć dodanie leku immunosupersyjnego do leczenia kortykosteroidami lub zastąpienie leczenia kortykosteroidami w opornym na kortykosteroidy zapaleniu jelita grubego, o ile wykluczono zakażenie lub inną etiologię.

Zapalenie wątroby

Zwiększenie aktywności aminotransferaz lub stężenia bilirubiny całkowitej

Stopnia
Stopnia

Zwiększenie aktywności aminotransferaz lub stężenia bilirubiny, całkowitej stopnia 1.

Zwiększenie aktywności aminotransferaz:
Zwiększenie AlAT/AspAT:
> 1,0 - 3,0 x GGN; zwiększenie bilirubiny całkowitej > 1,0 - 1,5 x GGN

Modyfikacja leczenia

Zgodnie z lokalnymi wytycznymi i/lub oceną kliniczną.

Zwiększenie aktywności aminotransferaz lub stężenia bilirubiny całkowitej, definicja stopnia 2.

Zwiększenie aktywności aminotransferaz:
AlAT/AspAT:
> 3,0 - 5,0 x GGN; zwiększenie bilirubiny całkowitej > 1,5 - 3,0 x GGN.

Modyfikacja leczenia

Należy wstrzymać leczenie.

Jeżeli utrzymują się zwiększone wartości wyników laboratoryjnych, należy zastosować kortykosteroidy w dawce równoważnej 0,5 do
1 mg/kg mc./dobę metyloprednizolonu dożylnie lub doustnego odpowiednika.

Po wystąpieniu poprawy można wznowić leczenie po stopniowym zmniejszeniu dawek kortykosteroidów, jeśli jest to wskazane. W przypadku pogorszenia lub braku poprawy pomimo rozpoczęcia stosowania kortykosteroidów ich dawkę należy zwiększyć do dawki równoważnej 1 do 2 mg/kg mc./dobę metyloprednizolonu dożylnie lub doustnego odpowiednika, a leczenie musi być trwale przerwane.

Zwiększenie aktywności aminotransferaz lub stężenia bilirubiny całkowitej, definicja stopnia 3.

Zwiększenie aktywności aminotransferaz:
AlAT/AspAT:
> 5,0 - 20,0 x GGN; zwiększenie bilirubiny całkowitej > 3,0 - 10,0 x GGN.

Modyfikacja leczenia

Należy trwale odstawić leczenie. Należy rozpocząć podawanie kortykosteroidów w dawce równoważnej 1 do 2 mg/kg mc./dobę metyloprednizolonu dożylnie lub doustnego odpowiednika.

Zwiększenie aktywności aminotransferaz lub stężenia bilirubiny całkowitej, definicja stopnia 4.

Zwiększenie aktywności aminotransferaz:
AlAT/AspAT:
> 20,0 x GGN; zwiększenie bilirubiny całkowitej > 10,0 x GGN.

Modyfikacja leczenia

Należy trwale odstawić leczenie. Należy rozpocząć podawanie kortykosteroidów w dawce równoważnej 1 do 2 mg/kg mc./dobę metyloprednizolonu dożylnie lub doustnego odpowiednika.

Skóra

Wysypka, świąd, zespół Stevens-Johnsona (SJS), toksyczna nekroliza naskórka (TEN)

Stopnia
Stopnia

Wysypka trądzikopodobna, definicja stopnia 1.

Grudki i/lub krostki obejmujące <10% powierzchni ciała, którym może, ale nie musi towarzyszyć świąd lub tkliwość.

Modyfikacja leczenia

Zgodnie z lokalnymi wytycznymi i/lub oceną kliniczną.

Wysypka trądzikopodobna, definicja stopnia 2.

Grudki i/lub krostki obejmujące 10 - 30%, którym może towarzyszyć lub nie świąd lub tkliwość; wpływająca na funkcjonowanie psychospołeczne; ograniczenie złożonych aktywności życia codziennego (ADL).

Modyfikacja leczenia

Zgodnie z lokalnymi wytycznymi i/lub oceną kliniczną.

Wysypka trądzikopodobna, definicja stopnia 3.

Grudki i/lub krostki obejmujące > 30%, którym może towarzyszyć lub nie świąd lub tkliwość; ograniczenie podstawowych aktywności życia codziennego ADL; towarzyszące miejscowe nadkażenie ze wskazaniem do doustnej antybiotykoterapii.

Modyfikacja leczenia

Należy wstrzymać leczenie do momentu ustąpienia objawów. Ciężką wysypkę należy leczyć dużymi dawkami kortykosteroidów w dawce równoważnej 1 do 2 mg/kg mc./dobę metyloprednizolonu dożylnie lub doustnego odpowiednika.

Wysypka trądzikopodobna, definicja stopnia 4.

Grudki i/lub krostki obejmujące jakikolwiek % powierzchni ciała, którym może towarzyszyć lub nie świąd lub tkliwość, towarzyszące obszerne nadkażenia ze wskazaniem do dożylnej antybiotykoterapii; zagrożenie życia.

Modyfikacja leczenia

Należy trwale odstawić leczenie. Ciężką wysypkę należy leczyć dużymi dawkami kortykosteroidów w dawce równoważnej 1 do 2 mg/kg mc./dobę metyloprednizolonu dożylnie lub doustnego odpowiednika.

SJS. Definicja stopnia 3.

Spełazanie naskórka obejmujące <10% powierzchni ciała z towarzyszącymi objawami (np. rumień, plamica lub oddzielanie naskórka, oddzielanie błony śluzowej).

TEN. Definicja stopnia 4.

Spełzanie naskórka obejmujące ≥ 30% powierzchni ciała z towarzyszącymi objawami (np. rumień plamica lub oddzielanie naskórka).

Modyfikacja leczenia

W przypadku podejrzenia wystąpienia SJS lub TEN należy wstrzymać leczenie i skierować pacjenta do specjalistycznego ośrodka celem oceny i leczenia.

Jeśli u pacjenta zostanie potwierdzony SJS lub TEN, wówczas należy trwale przerwać leczenie.

Zapalenie nerek lub zaburzenie czynności nerek

Bezobjawowe zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy

Stopnia
Stopnia

Zwiększone stężenie kreatyniny, definicja stopnia 1.

Zwiększone stężenie kreatyniny: > 1,0 - 1,5 x norma; > 1 - 1,5 x GGN

Modyfikacja leczenia

Zgodnie z lokalnymi wytycznymi i/lub oceną kliniczną.

Zwiększenie stężenia kreatyniny, definicja stopnia 2.

Zwiększenie stężenia kreatyniny: > 1,5 - 3,0 x norma; > 1,5 - 3,0 x GGN.

Modyfikacja leczenia

Należy wstrzymać leczenie.

Należy rozpocząć podawanie kortykosteroidów w dawce równoważnej 0,5 do 1 mg/kg mc./dobę metyloprednizolonu dożylnie lub doustnego odpowiednika. Po uzyskaniu poprawy można wznowić leczenie po stopniowym zmniejszeniu dawek kortykosteroidów. W przypadku pogorszenia lub braku poprawy mimo rozpoczęcia

stosowania kortykosteroidów ich dawkę należy zwiększyć do dawki równoważnej 1 do 2 mg/kg mc./dobę metyloprednizolonu dożylnie lub doustnego odpowiednika a leczenie musi być trwale przerwane.

Zwiększenie stężenia kreatyniny, definicja stopnia 3.

Zwiększenie stężenia kreatyniny: > 3,0 x norma; > 3,0 - 6,0 x GGN

Modyfikacja leczenia

Należy wstrzymać leczenie.

Należy rozpocząć podawanie kortykosteroidów w dawce równoważnej 0,5 do 1 mg/kg mc./dobę metyloprednizolonu dożylnie lub doustnego odpowiednika.

Po uzyskaniu poprawy można wznowić leczenie po stopniowym zmniejszeniu dawek kortykosteroidów. W przypadku pogorszenia lub braku poprawy pomimo rozpoczęcia stosowania

kortykosteroidów ich dawkę należy zwiększyć do dawki równoważnej 1 do 2 mg/kg mc./dobę metyloprednizolonu dożylnie lub doustnego odpowiednika a leczenie musi być trwale przerwane.

Zwiększenie stężenia kreatyniny, definicja stopnia 4.

Zwiększenie stężenia kreatyniny > 6,0 x GGN.

Modyfikacja leczenia

Trwale odstawić leczenie.

Należy rozpocząć podawanie kortykosteroidów w dawce równoważnej 1 do 2 mg/kg mc./dobę metyloprednizolonu dożylnie lub doustnego odpowiednika.

Endokrynopatie

Niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy, niewydolność kory nadnerczy (w tym wtórna niewydolność nadnerczy), zapalenie przysadki, cukrzyca i cukrzycowa kwasica ketonowa

Stupne
Stupne

Niedoczynność tarczycy, definicja stopnia 1.

Bezobjawowe, tylko obserwacja kliniczna lub diagnostyczna; interwencja niewskazana.

Modyfikacja leczenia

Zgodnie z lokalnymi wytycznymi i/lub oceną kliniczną.

Niedoczynność tarczycy, definicja stopnia 2.

Objawowe; wskazana terapia zastępcza hormonami tarczycy; ograniczenie złożonych aktywności życia codziennego (ADL).

Modyfikacja leczenia

Należy wstrzymać leczenie.

W razie potrzeby rozpocząć terapię zastępczą hormonami tarczycy. Należy nadal monitorować czynność tarczycy w celu zapewnienia odpowiedniego stosowania hormonalnej terapii zastępczej.

Niedoczynność tarczycy, definicja stopnia 3.

Poważne objawy; ograniczenie podstawowych czynności życia codziennego związanych z samoobsługą i samopielęgnacją (ADL). Wskazana hospitalizacja.

Modyfikacja leczenia

Należy wstrzymać leczenie.

W razie potrzeby rozpocząć terapię zastępczą hormonami tarczycy. Należy nadal monitorować czynność tarczycy w celu zapewnienia odpowiedniego stosowania hormonalnej terapii zastępczej.

Niedoczynność tarczycy, definicja stopnia 4.

Zagrożenie życia; wskazana natychmiastowa interwencja.

Modyfikacja leczenia

Trwale odstawić leczenie.

W razie potrzeby rozpocząć terapię zastępczą hormonami tarczycy.

Należy nadal monitorować czynność tarczycy w celu zapewnienia odpowiedniego stosowania hormonalnej terapii zastępczej.

Stopnia
Stopnia

Nadczynność tarczycy, definicja stopnia 1.

Bezobjawowe; tylko obserwacja kliniczna lub diagnostyczna; interwencja niewskazana.

Modyfikacja leczenia

Zgodnie z lokalnymi wytycznymi i/lub oceną kliniczną.

Nadczynność tarczycy, definicja stopnia 2.

Objawowe; wskazane leczenie lekami hamującymi czynność tarczycy; ograniczenie złożonych aktywności życia codziennego (ADL).

Modyfikacja leczenia

Należy wstrzymać leczenie.

W razie potrzeby rozpocząć podawanie leków hamujących czynność tarczycy.

W przypadku podejrzewania ostrego stanu zapalnego tarczycy należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów w dawce równoważnej 1 do 2 mg/kg mc./dobę metyloprednizolonu dożylnie lub doustnego odpowiednika.

Po uzyskaniu poprawy można wznowić leczenie po stopniowym zmniejszeniu dawek kortykosteroidów, jeśli jest to wskazane.

Należy kontynuować monitorowanie czynności tarczycy.

Nadczynność tarczycy, definicja stopnia 3.

Poważne objawy; ograniczenie podstawowych czynności życia codziennego związanych z samoobsługą i samopielęgnacją (ADL).

Modyfikacja leczenia

Należy wstrzymać leczenie.

W razie potrzeby rozpocząć podawanie leków hamujących czynność tarczycy.

W przypadku podejrzewania ostrego stanu zapalnego tarczycy należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów w dawce równoważnej 1 do 2 mg/kg mc./dobę metyloprednizolonu dożylnie lub doustnego odpowiednika..

Po uzyskaniu poprawy można wznowić leczenie po stopniowym zmniejszeniu dawek kortykosteroidów, jeśli jest to wskazane.

Należy nadal monitorować czynność tarczycy.

Nadczynność tarczycy, definicja stopnia 4.

Zagrożenie życia; wskazana natychmiastowa interwencja.

Modyfikacja leczenia

Trwale odstawić leczenie.

W razie potrzeby rozpocząć podawanie leków hamujących czynność tarczycy.

W przypadku podejrzewania ostrego stanu zapalnego tarczycy należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów w dawce równoważnej 1 do 2 mg/kg mc./dobę metyloprednizolonu dożylnie lub doustnego odpowiednika.

Należy nadal monitorować czynność tarczycy.

Stopnia
Stopnia

Niewydolność nadnerczy, definicja stopnia 1.

Bezobjawowe, tylko obserwacja kliniczna lub diagnostyczna; interwencja niewskazana.

Modyfikacja leczenia

Zgodnie z lokalnymi wytycznymi i/lub ocenę kliniczną.

Niewydolność nadnerczy, definicja stopnia 2.

Umiarkowane objawy; wskazana interwencja medyczna.

Modyfikacja leczenia

Należy wstrzymać leczenie.

W razie potrzeby rozpocząć fizjologiczną kortykosteroidową terapię zastępczą.

Należy nadal monitorować czynność nadnerczy i stężenie hormonów w celu zapewnienia odpowiedniego stosowania kortykosteroidowej terapii zastępczej.

Niewydolność nadnerczy, definicja stopnia 3.

Poważne objawy; wskazana hospitalizacja.

Modyfikacja leczenia

Trwale odstawić leczenie.

W razie potrzeby rozpocząć fizjologiczną kortykosteroidową terapię zastępczą.

Należy nadal monitorować czynność nadnerczy i stężenie hormonów w celu zapewnienia odpowiedniego stosowania kortykosteroidowej terapii zastępczej.

Niewydolność nadnerczy, definicja stopnia 4.

Zagrożenie życia; wskazana natychmiastowa interwencja.

Modyfikacja leczenia

Trwale odstawić leczenie.

W razie potrzeby rozpocząć fizjologiczną kortykosteroidową terapię zastępczą.

Należy nadal monitorować czynność nadnerczy i stężenie hormonów w celu zapewnienia odpowiedniego stosowania kortykosteroidowej terapii zastępczej.

Stopnia
Stopnia

Zapalenie przysadki, definicja stopnia 1.

Bezobjawowe lub słabe objawy, tylko obserwacja kliniczna lub diagnostyczna; interwencja niewskazana.

Modyfikacja leczenia

Zgodnie z lokalnymi wytycznymi i/lub oceną kliniczną.

Zapalenie przysadki, definicja stopnia 2.

Umiarkowane; wskazana minimalna miejscowa lub nieinwazyjna interwencja; stosownie do danego wieku ograniczenie złożonych aktywności życia codziennego (ADL).

Modyfikacja leczenia

Należy wstrzymać leczenie.

W razie potrzeby rozpocząć hormonalną terapię zastępczą.

W przypadku podejrzewania ostrego stanu zapalnego przysadki należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów w dawce równoważnej 1 do 2 mg/kg mc./dobę metyloprednizolonu dożylnie lub doustnego odpowiednika.

Po uzyskaniu poprawy można wznowić leczenie po stopniowym zmniejszeniu dawek kortykosteroidów, jeśli jest to wskazane.

Należy nadal monitorować czynność przysadki i stężenie hormonów w celu zapewnienia odpowiedniego stosowania hormonalnej terapii zastępczej.

Zapalenie przysadki, definicja stopnia 3.

Poważne lub medycznie istotne lecz niezagrażające bezpośrednio życiu; wskazana hospitalizacja lub przedłużenie istniejącej hospitalizacji; niepełnosprawność; ograniczenie podstawowych czynności życia codziennego związanych z samoobsługą i samopielęgnacją (ADL).

Modyfikacja leczenia

Należy wstrzymać leczenie.

W razie potrzeby rozpocząć hormonalną terapię zastępczą.

W przypadku podejrzewania ostrego stanu zapalnego przysadki należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów w dawce równoważnej 1 do 2 mg/kg mc./dobę metyloprednizolonu dożylnie lub doustnego odpowiednika.

Po uzyskaniu poprawy można wznowić leczenie po stopniowym zmniejszeniu dawek kortykosteroidów, jeśli jest to wskazane.

Należy nadal monitorować czynność przysadki i stężenie hormonów w celu zapewnienia odpowiedniego stosowania hormonalnej terapii zastępczej.

Zapalenie przysadki, definicja stopnia 4.

Zagrożenie życia; wskazana natychmiastowa interwencja.

Modyfikacja leczenia

Trwale odstawić leczenie.

W razie potrzeby rozpocząć hormonalną terapię zastępczą.

W przypadku podejrzewania ostrego stanu zapalnego przysadki należy również rozważyć zastosowanie kortykosteroidów w dawce równoważnej 1 do 2 mg/kg mc./dobę metyloprednizolonu dożylnie lub doustnego odpowiednika.

Należy nadal monitorować czynność przysadki i stężenie hormonów w celu zapewnienia odpowiedniego stosowania hormonalnej terapii zastępczej.

Stopnia
Stopnia

Cukrzyca, definicja stopnia 1.

Hiperglikemia: Wartość glikemii na czczo > GGN - 160 mg/dl (> GGN - 8,9 mmol/l).

Kwasica: pH < norma ale ≥ 7,3.

Modyfikacja leczenia

W razie potrzeby rozpocząć insulinoterapię.

Należy nadal monitorować stężenie glukozy we krwi w celu zapewnienia odpowiedniego stosowania insulinoterapii.

Cukrzyca, definicja stopnia 2.

Hiperglikemia: Wartość glikemii na czczo > 160 - 250 mg/dl ( > 8,9-13,9 mmol/l).

Kwasica: Nie dotyczy.

Modyfikacja leczenia

W razie potrzeby rozpocząć insulinoterapię.

Należy nadal monitorować stężenie glukozy we krwi w celu zapewnienia odpowiedniego stosowania insulinoterapii.

Cukrzyca, definicja stopnia 3.

Hiperglikemia: > 250 -500 mg/dl; > 13,9 - 27,8 mmol/l), wskazana hospitalizacja.

Kwasica: pH < 7,3.

Modyfikacja leczenia

Należy wstrzymać leczenie.

W razie potrzeby rozpocząć insulinoterapię.

Należy nadal monitorować stężenie glukozy we krwi w celu zapewnienia odpowiedniego stosowania insulinoterapii.

Cukrzyca, definicja stopnia 4.

Hiperglikemia: > 500 mg/dl; > 27,8 mmol/l, zagrożenie życia.

Kwasica: Zagrożenie życia.

Modyfikacja leczenia

Trwale odstawić leczenie.

W razie potrzeby rozpocząć insulinoterapię.

Należy nadal monitorować stężenie glukozy we krwi w celu zapewnienia odpowiedniego stosowania insulinoterapii.